travelwithshivtej

मी, शनिवार नी भवानी गड              शनिवार माझा आवडता दिवस. कारण, लहानपणापासून न आवडणार काम मनजे शाळेत जान. मग त्यात लवकर शाळा सुटणारा दिवस शनिवार, आम्ही लहान आसताना मी, माझे सगळे भाऊ बहिनी, भाऊ(पप्पा), मम्मी सगळे मिळून वडगावात स्वामी समर्थ महाराजांच्या केंद्रात जायचो, तिथल ते अध्यात्मिक वातावरण आणि परत येताना ऱूतू नुसार आईस्क्रिम किंवा भेल, पाणीपूरी यांची चव, त्यानंंतर रविवार त्यामुळ आभ्यास करावच आस काय नसायच आणि सकाळी निवांत उठणे, मनात आल तर आंघोळ वगैरे नायतर दुपारी खेळून झाल की पोहायला जायच वगैरे वगैरे.                पण आता मोठा झालो (आस बाकीचे म्हणतात). लहानपणीच ते रूटीन राहीलच नाय. आजचा शनिवार पण वेगळा होता. शुक्रवारी प्रजासत्ताक दिवस आसल्यामुळे घरी आलतो. माझा नवीन मित्र शेवाळे, शिवप्रसाद शेवाळे चांगला इतिहासकार होणार तो. मला पण किल्ले आणि फिरायच लय येड. मग आम्ही दोघांनीच प्लँन केला आणि शविवारी निघालो. भवानी गड,संगमेश्वर.    ...

    वासोटा... एक दुर्गम नी अभ्यद्य कथा.              खरतर वासोटा, हुश्श इतिहास माहित आसेल तर वासोटा नाव ऐकताच मनात वेगळीच काहूर आणि अंगावर एक काटा उभा राहतो, तीन वर्षापुर्वी मी पहिल्यांदा वासोट्यावर गेलो तेव्हा मला वासोट्याची दुर्गमता कळलीच होती, त्यात हा प्रदेश, कोयना अभयारण्य, सह्याद्री राखीव वाघ्र प्रकल्प, आणि जर सातारामार्गे गेलातर एक उत्तम ट्रेक नी व्हेकेशन होऊ शकत, पण सर्व सोईनी युक्त. त्यात वेळपण कमी लागनार, पण मस्त वाटत ते बोटींग. तसच आता travelwithshivtej ची सुरूवात केल्यापासून ट्रेकतर होतच राहतात, पण नव्याने वासोट्याची आठवण येत होती. खरतर जायच होत नियमीत मार्गाने, शिवसागर जलाशयातून बोटींग करून वगैरे, पण वासोटा मँपवर पाहताना, अचानक चोरवणे मार्गे वासोट्याला जाता येत हे कळल, मनजे ते फोटो मी आमच्या सह्याद्रिची मुलुखगिरी या ग्रुपवर टाकले. मग आमचे मारूती सर (सरनौबत नरवीर पिलाजी गोळे यांचे वंशज मारूती गोळे) यांनी आम्हाला माहिती दिली, चोरवणे-नागेश्वर गुहा मार्गे वासोट्याला जाता येत. मग काय सुट्टी मिळ...

रायगड जगतो आम्ही (भाग-3)                      @insta - https://www.instagram.com/p/CA1z-skJIMp/?igshid=14q4k7ins1ogh @youtube - https://www.youtube.com/channel/UCZkFHCtx-JL9pPQYrYO1ppA         एक thrill चा भाग मनजे, रायगडवर टेंटसाठी जागा आम्हाला गर्दीत नको होती, म्हणून शोधत शोधत झाडीत गेलतो. टकमक टोकाकडे जाणाऱ्या रस्त्यात नागच राव. खरतर किरण्या ओरडला सापाय म्हणून पण मला वाटल चेष्टा करायलाय म्हणून मी दुर्लक्ष केल नी ठेवला त्या दगडावर पाय, लगेच ठेंग टाकून पुठे गेलो म्हणून बर नायतर दवाखानाच! तीन साडेतीन फुटाच पिल्ल होत ते पण कोब्राच होता. मी ठेंग टाकली तवा माझ्या पायाच्या दिशेने फुटबर फना काठलेलं, तिघांनीपण पाहिल. सगळ्यांनी नवल तेव्हा केल जेव्हा, मलाही साप दिसल्यानंतर मी तो पाहण्यासाठी म्हणून तेच्या तोंडापर्यंत गेलो नी हे पण सांगितल की तो कोब्रा होता म्हणून. खरतर सापाकडे अंधश्रंद्धेने पाहनारे आम्ही नाहीच, खरतर NDRF च ट्रेनिंग आणि हि भटकण्याची सवय, या मुळे साप म्हंटल की जरा भारीच वाटत, पण विषय हा...

   रायगडी जगतो आम्ही (भाग - 2)              मग चढलो एकदाच गडावर, पण किरणच वजन नी सवय नसल्याकारणास्तव त्याला त्रास झाला नी वेळ पण, तरीही शेवटी आम्या, आन्याची पैज (फसलेली) पुर्ण करून गाठला रायगड. पण पैजे नुसार आन्या एकदापण बसला नाही. मी पहिल्यांदा रायगडला गेलतो त्यावेळी कुणासाठीच न थांबता, एका तासात वरती पोहचलेलो. पण त्यानंतर एकदाही जमल नाही, कारण प्रत्येकाला सोबत घेवून जायच आसत. तर किरण्या नी आम्याला शिव्या देत पोहचलो एकदाच. मग टेंटसाठी जागा हुडकत-हुडकत(शोधत) शेवटी समाधी जवळ आलो, तिथच एका इमारतीच्या (भग्न झालेल्या पुर्वीच्या इमारतींचे फौंडेशन्स आजून शाबूत आहेत) कोपऱ्यात टेंट लावला नी झोपलो. त्यात पहिल्यांदाच लावचा होता टेंट, मला तर नाहीच पण यांनाही कुणाला माहित न्हवतं. चढताना शेवाळेसोबत फोनवर बोलन झालत, त्यात त्याने टेंट कसा लावायचा ते पुसटस सांगितल होतं. मग आधी तो पुर्ण उघडला, मग चारी कोपरे बघितले, त्या काड्या बघितल्या नी थोडा-थोडा अंदाजा घेत शेवटी उभा केला टेंट. बाकीचे म्हंटले की मला माहित होत टेंट कसा लावायचा ते, मज्जाच. मग सगळ्यांच्या घ...

'रायगड जगतो आम्ही'(भाग - 1)        6 जून म्हंटल की आम्हा 'मावळ्यांची दिवाळीच', कुठून हा उत्साह येतो काय माहित. पण 6 जूनला रायगडावरती आसण्याची feeling काय औरच आसत्या. कार्यक्रम बघाय मिळो न मिळो पण शिवराज्याभिषेकादिवशी रायगडी राहण्याची दौलत कुणा ऐऱ्या गैऱ्याला नाय कळायची. रायगडावरती वर्षातून चार-पाच वेळा जाण होतच, पण सगळ्यात खास दिवस तो हाच. मागच्या वर्षापासूनच मी 6 जूनला गडावरती जाण्याला सुरूवात केली. यावर्षीतर 2 व्हिलरनेच गेलतो. मी, आन्या (अनिकेत कांबळे), आम्या (अमित यादव) नी किरण्या(किरण भोंगाळे). प्लँनिंग मोठच होत (कायम सारखच) पण एक एक करत सात- आठ जण शेवटी नायच म्हंटले, मग आमच कुठ आडतय, आम्या किरण्या एका गाडीव नी मी नी आऩ्या एका. खरतर वेळ माझ्याकडून कधीच पाळली गेली नाही. 2 व्हिलरन जायच तर लवकर निघल पाहिजे म्हणून आम्यान सांगितल, त्याप्रमाणे सकाळी दहा वाजता घरातून निघायच ठरल. पण दहा वाजता तर मी आवरायलाच घेतल होत, त्यात मला पोर्लेेला जावून शेवाळे (माझ्यासारखा सह्याद्रीची मुलुखगिरी करणारा एक मित्र) कडून टेंट घेवून यायच होत. या टेंटचीबी कथा हाय...